بخاری

می توان سوخت اگر امر بفرماید عشق...

بخاری

می توان سوخت اگر امر بفرماید عشق...

خب من اگر یک کسی باشم که مذهب برایش مهم است، قاعدتا باید بپذیرم که یک سری آدم بوده اند که جان داده اند پای مذهب شان. و شده اند شهید.

اما اگر مذهبی نباشم چه؟ اگر مذهب را نخواستم، و شهدا را خواستم چه؟

از دیروز، اوّلین سالگرد تشییع 175 شهید غواص در تهران، دارم به این فکر می کنم که ـ گرچه دلیل شهادت، اعتقاد باشد، امّا ـ جنس ارتباط شهید با شهر، از «اعتقاد» نیست. که اگر بود، خیلی ها نباید می آمدند. خیلی ها نباید آنجا می ایستادند.

اضافه می کنم ـ گرچه اصل جهاد و شهادت، بنیان جمهوری اسلامی است، امّا ـ جنس این ارتباط از «حکومت» هم نیست. چه، اگر جمهوری اسلامی پشت تشییع شهدای گمنام بود خیلی ها که ایران الان را ایرانی عاری از قواعد اسلام می خواهند ـ ولو به لفظ یا ولو بخاطر جهل یا حتّی علم یا هرچه ـ نباید توی تشییع می بودند؛ درحالی که انصافا می دانیم بودند.

از آن طرف، همه می دانند شهید برای «اعتقاد» رفته. حالا اینکه خودشان به آن اعتقاد پایبند باشند یا نه مهم نیست. و حالا اعتقاد به هرکدام از فضایل دینی یا ملّی بوده مهم نیست. امّا «اعتقاد» پشت این رفتن بوده و همه این را می دانند. و همین، ما را به جمع اضدادی همیشگی در «تشییع شهدا» می رساند. (و راستش من جمع اضدادی از این دست، چه ظاهری و چه اعتقادی، زیاد در مزار شهدا، راهیان نور، تشییع شهدا، خوانش کتابهای مربوط به شهدا و حتّی در منازل شهدا دیده ام.)

این سالگرد تشییع برایم بهانه شد.

که بگویم همه ما می دانیم دلیل اینکه این شهید فلان ساعت فلان جا بوده و جانش را گفته کف دستش و خدا هم جانش را برداشته چه بوده. همه ما این را بلدیم. می فهمیم. همه ما، شهدا را می دانیم. امّا نمیشناسیم.

می دانی؟ شهادت، علم حضوری می خواهد.

مجموعه این اتّفاق ها، خاطرات خودم یا خاطرات خود شهدا را کنار هم می گذارم به چیزهای عجیبی می رسم. به چیزهایی که جنس شان خیلی اعتقادی نیست راستش. اتّفاق هایی که نمی شود منکرشان بشوی امّا نمی شود هم بگویی چگونه اند. شبیه «معجزه» است. نمی توانی بگویی اتّفاق نیفتاده. نمی توانی بگویی اتّفاقی که افتاده معمولی است. نمی توانی بگویی منطق پذیر نیست. اما نمی توانی منکر این هم بشوی که شدنی نبود. شهادت معجزه بشریت است واقعا.

 

 

 

پی نوشت: ارادت به شهدا، ارادت به «خود» خودمان است. جدای همه اعتقادات. جدای سیاسی بودن شهدا. جدای همه چیز.

* تصویر کامل

  • ...:: بخاری ::...

نظرات  (۶)

قشنگ نوشتی
برای چند ثانیه از همه اطرافم کنده شدم:)
پاسخ:
وای عارف عزیز :)))

الحمدلله. ممنونم ک سر زدی.
به نظرم این درست نیست که جدیدا تبلیغ میکنن شهدا به خاطر ایران رفتن،در حالی که برای شهیدان ملیت و خاک مهم نبود بلکه به خاطر اعتقاد به اسلام و دستور جهاد علما وحفظ نظام اسلامی رفتن.با توجه به اعتقادات شدید مذهبی در اپایل انقلاب این موضوع برای جوونای امروزی قابل درک نیست.
پاسخ:
من قبول دارم ک شهدا بخاطر اعتقاد رفتت.(و البته این رو داخل متن عنوان کردم)
شهدا برای خاک نرفتن. ولی این رو هم در نظر بگیریم که حب الوطن، جزو اعتقادات ماست.
ی همراهی بین این دو موضوع وجود داره. که رابطه شون بشه عموم و خصوص من وجه.

ممنون از حضورتون.
سلام
چقدر خوب تحلیل کردید، عالی بود
#١٧٥مرد
#١٧٥علی_اکبر
پاسخ:
سلام.
الحمدلله.
خوش آمدید به بخاری.
سلام 
طاعات قبول :)
حقیقتش من جانِ کلام پست رو خوب درک نکردم...
پاسخ:
سلام ممنون بانو!
شهید از رو ضابطه با شهر نیست. هر چی که هست، فقط شهدا می دونن. ما نمی دونیم.
:)
مشخص است ک جنس رابطه ها باهم فرق میکند..
پاسخ:
بله بله...
  • وَ آنکهــ دیـرتـر آ ـمَــد ...
  • سلاملیکم

    بسی بسیار+++

    خدا قبول کنه به روز شدیم آبجی بخاری:))
    پاسخ:
    به به سلام علیکم و رحمه الله

    ان شالله ک خیره! خدمت می رسیم!
    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی